Lektury andragogiczne

Email Drukuj PDF

T. Aleksander, Andragogika, Podręcznik akademicki, Radom, Kraków, Wydawnictwo Naukowe Instytutu Technologii Eksploatacji – PIB, 2009.

Publikacja autorstwa Tadeusza Aleksandra jest odpowiedzią na potrzeby uczelni wprowadzających do programów kształcenia swoich studentów zagadnienia z zakresu teorii i praktyki edukacji dorosłych w postaci odrębnego przedmiotu – andragogika. Nauczanie tego przedmiotu, szczególnie w ośrodkach oddalonych od wielkich miast jest, zdaniem Profesora, utrudnione ze względu na trudności w dostępie do literatury z tej dziedziny. Geneza niniejszej publikacji wiąże się zatem z chęcią pomocy studentom i poprawy powyższej sytuacji.
Podręcznik zawiera zarys głównych zagadnień teorii i praktyki edukacji dorosłych: takich jak: ewolucja nazewnictwa oświaty dorosłych i trendy w tworzeniu jej teoretycznych podstaw; dzieje oświaty dorosłych w Polsce; charakterystyka  funkcjonowania instytucji stanowiących główne składniki systemu formalnego i pozaformalnego kształcenia dorosłych; współczesne problemy oświaty dorosłych i stan refleksji andragogicznej w Polsce.
Publikacja ta nawiązuje do bogatych tradycji prezentowania stanu i problemów edukacji dorosłych w formie podręczników.

 

 

 

O. Czerniawska (red.), Andragogiczny wymiar wydarzeń osobistych i globalnych w badaniach biograficznych, Łódź, Wydawnictwo Akademii Humanistyczno-Ekonomicznej w Łodzi, 2011.

W publikacji zaprezentowane zostały materiały z III Międzynarodowej Konferencji (Łódź 14-15.09. 2007) podsumowującej realizację międzynarodowego projektu badań biograficznych na temat „Wydarzenia osobiste i wydarzenia globalne”, autorstwa badaczy francuskich i polskich. W przedmowie do niniejszego tomu Olga Czerniawska pisze: „Co przekazują materiały konferencyjne? Po pierwsze, pasję badaczy, którzy chcą przeżyć przygodę intelektualną, chcą uczyć się z życia innych, chcą poznać zawikłane meandry pamięci indywidualnej, historycznej, zbiorowej. Pragną czytać księgę pamięci emocjonalnej, zamglonej i nie zawsze pewnej, rozbudzonej zapachem, smakiem, znakiem pozostałości po przeszłości, fotografią, widokiem, spotkaniem. Pragną zrozumieć i rozpoznać drogi wspomnienia. Odczytywać przeżycia zawarte w pamiętnikach, listach, obyczajach, przepisach kulinarnych itp. (…) Poszukiwanie odpowiedzi na pytanie o wydarzenia osobiste i globalne to także pytanie o to, kim jest człowiek jako osoba i jaką rolę w jego tożsamości odgrywają wydarzenia osobiste i globalne, wynikające z  czasu historycznego, ale także jego stosunek do czasu historycznego, wartości środowiska, w jakim wzrasta i jakie tworzy” (s.12-13).

 

 

 

A. Frąckowiak, J. Półturzycki (red.), Edukacja w wybranych krajach świata, Tom I, Warszawa, Wydawnictwo Akademickie Żak, 2010.
 
Obszerna, licząca ok. 600. stron publikacja jest zbiorem monografii przedstawiających stan i problemy edukacji dorosłych w wielu krajach Europy. Mianowicie: w Wielkiej Brytanii, Irlandii, Szwecji, Norwegii, Islandii, Danii, Finlandii, Niemczech, Austrii, Francji, Szwajcarii, Rosji, Czechach, Estonii; na: Słowacji, Łotwie, Litwie i Malcie. W gronie tym znalazły się zatem zarówno państwa największe pod względem liczby mieszkańców lub obszaru, jak i mniejsze liczebnie i terytorialnie; szczycące się bogatymi tradycjami i znacznymi osiągnięciami oraz te o skromniejszym dorobku. Przegląd sytuacji edukacji dorosłych w poszczególnych krajach zaprezentowany został na tle ogólnych założeń i tendencji rozwojowych przedstawionych przez redaktorów tomu. Jak piszą J.Półturzycki i A.Frąckowiak, będący redaktorami niniejszej publikacji, przy jej opracowaniu kierowano się podstawowymi zasadami metodologicznymi właściwymi dla opracowań historyczno – porównawczych w dziedzinie edukacji. Charakterystyki   przygotowane przez poszczególnych współautorów tomu, zawierają rys historyczny, jak i  najnowsze  dane ilustrujące osiągnięcia i problemy poszczególnych europejskich krajów w tej dziedzinie.

 
  

 

 

A.Kargulowa (red.), Poradoznawstwo – kontynuacja dyskursu, Warszawa, PWN, 2009.

Niniejsza praca jest kontynuacją i wzbogaceniem treści zawartych w publikacji A.Kargulowej z 2004.r, O teorii i praktyce poradnictwa. Odmiany poradoznawczego dyskursu. Aktualne opracowanie stanowi zbiór analiz naukowych różnych aspektów poradoznawstwa, ujmowanego jako subdyscyplina  społeczna, której przedmiotem są badania (...) prowadzące do formułowania uogólnień na temat niesienia pomocy przez poradnictwo lub zjawisk określanych mianem „samopomoc” i wykrywania prawidłowości, jakie nimi rządzą (...)”. Praca składa się z pięciu następujących części: Metodologiczne przesłanki profesjonalnego przygotowania doradców; Aplikacje myśli filozoficznej i psychologii do poradoznawstwa; Refleksyjny wgląd w sytuację poradniczą; Dyskurs poradoznawczy w przestrzeni życia społecznego; Krytyczny ogląd poradnictwa. W aneksie znajduje się tekst przygotowany przez praktyka, ilustrujący sytuację realizacji poradnictwa we współczesnej rzeczywistości.

 

 

 

 

Mieczysław Malewski, Od nauczania do uczenia się. O paradygmatycznej zmianie w andragogice, Wrocław, Wydawnictwo Naukowe Dolnośląskiej Szkoły Wyższej, 2010.

 Głównym przedmiotem publikacji jest zmiana dyskursu nad edukacją dorosłych przejawiająca się w postaci redefinicji pojęcia „edukacja dorosłych” i przeformułowaniem głównych idei. Autor poddaje analizie paradygmatyczne przesunięcie w sposobie rozumienia edukacji dorosłych. Mianowicie: przejście od utożsamiania jej głównie z nauczaniem do koncentracji na procesie uczenia się, następnie zaś zastąpienie koncepcji kształcenia ustawicznego ideą całożyciowego uczenia się. Oznacza to ewoluowanie edukacji dorosłych od nauczania, przez uczenie się do poznawania, dokonujące się w procesie przechodzenia od epoki modernizmu, poprzez późną nowoczesność do ponowoczesności.
Mieczysław Malewski pisze: „Andragogika jest teorią edukacji dorosłych. Sformułowanie to nie budzi większych wątpliwości i wywołuje odruchową akceptację wszystkich, którzy z oświatą dorosłych są jakoś związani. Pomimo to sam termin „edukacja dorosłych” ma zmienny zakres i denotuje zmieniające się znaczenia.(…) pojawiły się nowe zagadnienia. Uwagę badaczy skupia uczenie się biograficzne ludzi dorosłych, rola doświadczenia życiowego w poznawaniu, procesy nabywania i zmiany indywidualnej tożsamości. Zainteresowanie badaczy budzą nowe „miejsca”, w których zachodzą procesy uczenia się – organizacje i instytucje społeczne, sąsiedztwo i społeczności lokalne, inicjatywy obywatelskie i ruchy społeczne” (s.18-19).

 

 

H.Solarczyk, Andragogika w Niemczech. Warunki rozwoju dyscypliny pedagogicznej, Toruń, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, 2008.

Wieloletnie zainteresowanie Hanny Solarczyk tematyką edukacji dorosłych w Niemczech zaowocowało monografią ilustrującą rozwój andragogiki w tym kraju. Analizy powyższego zagadnienia autorka dokonuje z uwzględnieniem kryterium chronologicznego i treściowego. Wyodrębniając 3 główne obszary czynników warunkujących rozwój andragogiki w Niemczech (warunki: zewnętrzne, pośrednie i wewnętrzne) przedstawia analizę i szerokie spektrum: wydarzeń, instytucji i problemów.
Wnikliwie, z dużą dbałością o szczegóły Autorka odtwarza historię powstawania w obszarze pedagogiki niemieckiej, nowej subdyscypliny oraz ukazuje szerokie, wielorakie uwarunkowania jej rozwoju. Odkrywa i rekonstruuje proces kształtowania się andragogiki niemieckiej na przestrzeni niemal 200 lat, wskazując na konstytuujące ją elementy, m.in.: instytucje zajmujące się kształceniem dorosłych, decyzje oświatowe uwikłane w politykę państwa, formowanie się kadry naukowej andragogów, tworzenie bazy instytucjonalnej do kształcenia i badań andragogicznych (uniwersyteckiej i pozauniwersyteckiej), dokumentowanie osiągnięć w literaturze naukowej, oddziaływanie dorobku innych dyscyplin naukowych na kierunki poszukiwań i teorie andragogiczne. Autorka wyróżnia cztery ery w rozwoju andragogiki niemieckiej  oraz przedstawia wypracowane przez nią własne koncepcje teoretyczne.

Poprawiony ( środa, 23 marca 2011 08:27 )  
Tu jestes: